Niemandsland

Boven water komen. Weer terug zijn. Een periode van niet kunnen werken zoals je wilt. Er gaat veel door mijn hoofd en hart. Een ongeluk 4 dagen voor je ambtsjublileum. Groot vraagteken.  Ik had het overleefd en het feest ging door. Ogenschijnlijk was er niets aan de hand. Een enkele zeer scherpe luisteraarster merkte het. Ik had het zelf ook door. Genoten, dat heb ik. Mijn vriend Mouhanad ook.  De dagen gaan door. De kerstdiensten komen eraan. Toch maar preken, met een suf hoofd. Ik begin al dingen te vergeten die niet logisch zijn.  Na de vierde dienst zegt mijn ouderling: “”Wanneer stop je?!”  Oudjaarszondag en de week daarna preek ik niet. De eerste keren verzuim in 28 jaar preken.! Het voelt raar. De klachten nemen toe. Niemandsland is mijn locatie. Waar ik ben en wat er aan de hand is en ik zonder me ongemerkt af en ik voel me een beginnend dementerende.   Onbewust in een isolement. Loop uren te zoeken naar iets dat voor m’n neus ligt.  De  huisarts verwijst me naar de neuroloog. Ik kan met een dag terecht. Scheurtje of bloedinkje is het vrees-punt. Bij uitval moet ik meteen bellen. Daar schrik ik het meest  van.  MRI aangevraagd. Kan snel.  Ik zeg haar dat een half jaar zo leven voor mij geen probleem is, maar of het ook over  gaat…. Daar kan de dokter niets op zeggen.  Ik zou eind januari weer aan het werk gaan.  De oecumenische dienst op 20 januari sla ik maar over.  Dan maar wel preken op 27 januari. Ook nog een hoorcommissie.  Ik denk bij het preekgedeelte dat ik mijn preekschets vergeten ben. Dan maar helemaal uit het hoofd.  Ik loop na de preek terug en wat ligt daar gewoon op de leestafel? Mijn preek.  Dat soort dingetjes zijn heftiger in het gevoel dan ik kan schrijven. Met de brandende hamvraag in je hoofd: gaat dit nog over of heb ik er echt een hersenbeschadiging aan overgehouden?  De theoloog Kohlbrugge zegt dat de mensen hem soms wat zenuwachtig maken.  Zo heb ik het ook.  Het is lastig uit te leggen. Ik zie er gewoonlijk op zijn paasbest uit.  Dan zeggen ze ook nog dat je de sterren van de hemel preekt. Zal  wel meevallen. Maar ze zien niet dat ik daarna de hele dag  voor jaffa lig en de maandag ook nog.  Het lijkt er ook op dat ik gezellige tripjes maak naar mijn vriend in Maastricht of zelfs naar Praag!  Ja wat moet je anders als er geen familie voorhanden is en je kunt echt weinig. Maar geen vakantiegevoel en zeker geen stedentrip.  Ik bewonder Mouhanad om zijn eindeloze geduld en zijn liefdevolle zorg. Hij kreeg het van mij zwaar te verduren. Dat is wat anders dan leve de lol. De neuroloog blijft streng en zegt dat snel en hard aan de slag gaan betekent dat het herstelproces lang gaat duren en ik mezelf opnieuw tegenkom. Enkele maanden in een versnelling lager is beter volgens haar.  Het blijft allemaal moeilijk uit te leggen. Preken kost veel na-moeite maar de diensten troosten me ook. Het zingen van Monster is mijn troostbron. Altijd geweest. Na 1 april pak ik de draad weer op. Vreemd en onwennig. Vertrouwd en goed. Lieve gemeenteleden die op je wachten. Met zoveel begrip en gebed. Dat heeft me geraakt. He…., de dominee is er niet alleen voor de gemeente, de gemeente is er ook voor de dominee!
Ds.Dirk van Duijvenbode

Weblog: Leve de stilte

LEVE DE STILTE

Pas wandelde ik door de mooie Terwebloem.

Een warm huis vol liefde voor de oudere en dementerende  mens onder ons.

Mijn oog viel erop. Je zou er licht aan voorbij lopen.

In de Terwebloem is een stiltecentrum!

Een kleine ruimte met prachtige gebrandschilderde ramen.

Waar je kunt bidden en waar je een licht kunt ontsteken.

Zou dat  iets kunnen zijn waar wij als mensen in 2017 behoefte aan hebben?

In de drukte van het verkeer in het westen, de files en de stress.

In de zorgen van het leven, over dierbaren of over jezelf.

In de creatie  van een moment van “gewoon effe niets”.

Ik denk aan een stilteplek in een zorgcentrum of in een kerk.

Je zou het zomaar kunnen vergeten.

Om af en toe even stil te worden.

Te luisteren naar de stilte, naar de stem van je innerlijk  en de stem van God.

Hoezo kunnen wij zo moeizaam met stilte omgaan?

Het lijkt wel alsof er altijd geluid moet zijn: in huis en winkel en op de tuin.

Daar is niets op tegen, in muziek zit heel veel!

Maar luisteren  gaat niet altijd met veel geluid en zeker niet met herrie gepaard.

En het is heel goed mogelijk dat God in die stilte afdaalt.

Met zijn rust en zijn liefde, zodat je stil wordt.

Stilte van buiten en stilte van binnen.

Mijn hart is Heer, in U gerust.

Het kan overal, maar een toegewijde plek is aanbevolen.

Zo leggen de aartsvaders steentjes neer als gedenktekens.

Slapen onder een open hemel.

Zo wordt de stilte huis van God.

Wandelen door de kerk

WANDELEN  DOOR  DE  KERK

Als ik voor ons kerkgebouw sta, zie ik de steen van het eerste uur.

“Zo God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?”

Woorden om te bewaren, voor nu en voor de toekomst.

Maak ik binnen een omgang,  word ik blij van de frisse kleuren.

Het blauw, grijs en wit van ons zalencomplex doet  goed en modern aan!

Als ik de kerkzaal binnentreed word ik verrast.

Wat is er veel gebeurd en wat is er veel  veranderd.

Een donkere kerkzaal  is een prachtig licht geheel geworden.

Het lichte, zuivere plafond straalt me tegemoet.

De orgelpijpen komen bijzonder mooi uit in het interieur.

De banken hebben ook een hele andere kleur en aanblik.

Het liturgisch centrum wordt heel mooi.

Het is robuust en praktisch en toch niet inmens groot.

Hier hebben de grootvaders en grootmoeders gezeten.

Zij zonden hun lofzangen en gebeden op naar God.

Waar zij om vroegen in hun tijd, wordt ons gegeven in onze tijd.

Met het voortschrijdend inzicht van theologie en interieur.

Het gaat van generatie tot generatie verder.

Een kerkzaal die past  bij het  gemeente-zijn in 2017.

Met het  evangelie als centrale en constante factor.

Er is en wordt veel  werk verzet door vrijwilligers.

Bedrijven bleken betrouwbaar en efficient.

In deze kerk voel ik me thuis, een lust voor het oog.

De troost en bemoediging in het hart.

Oude woorden uit de psalm wellen op:

“Hier weidt mijn ziel met een verwonderend oog.”

Het mysterie van de zee

HET MYSTERIE VAN DE ZEE-1

Toen ik nog lid was van het urker mannenkoor Crescendo zongen wij in onze concerten nogal eens het lied: “O woeste zee, o wilde baren!”
Vissermannen kennen het lied van binnenuit. Hun echtgenoten kennen het sidderen voor de storm als hunnen mannen de zeeen bevaren.
Elke keer sta ik weer verbaasd van de dynamiek van de Noordzee. De getijden van eb en vloed alleen al zijn iets bijzonders. Het water gaat en het water komt. Je ziet per dag de verschillen op het strand.
Verschijnt de ene dag een mooie zwin, de andere dag is deze niet meer terug te vinden.
In het water voel je het majestueuze van de stroming. Je krijgt er geen vat op. De stroom is sterker dan jij en neemt je mee.
Als je aan de kust geboren bent, leer je al vroeg dat er met de zee niet te spotten valt.
De zee is elke dag anders en dat maakt het tot een zeer boeiend geheel.
Voorzichtigheid blijft geboden en te diep gaan vraagt om problemen.
Terwijl ik hier over mijmer denk ik aan wat de bijbel over de zee vertelt. Dat is zeker geen toeristische route te noemen.
Eerder is het water vooral een bedreiging. De zondvloed en de watervloed. Overweldigend als een tzunami. Het absolute einde dat een nieuw begin aankondigt.
Het zeewater is ook de doorgang voor het Godsvolk onderweg. De vijand in je rug en de hoge golven voor je. En toch: zeg tegen de kinderen van Israel dat ze erdoorheen trekken!
De zee impliceert ook ondergang en water van oordeel. Watervloed roept watervloed. En in de psalmen ook nog een beeld van aanvechting en innerlijke strijd. Als je de golven hoort bulderen hoor je je eigen hart tekeer gaan.
Het zoute water krijgt zelfs de indicatie van het water van de dood waar je eenmaal doorheen moet.
Vooral het onbekende kan een gelovige grote parten spelen en in onzekerheid brengen.
Er is immers geen logisch bewijs en ook geen film of webpagina.
We moeten het van de beelden van de Schrift hebben. Daar ligt de betekenis in opgesloten.
We teren ook op de belofte: als je zult gaan door het water, zal Ik bij je zijn: hier is Mijn hand!