Ons gezin was betrokken bij de kerk. Tijdens de catechisatie door ds. Kees Kuijvenhoven ging er een wereld voor me open: mijn eerste kennismaking met de moderne theologie. Tegelijk was ik actief in een gespreksgroepje van Youth for Christ, waar we bezig waren met een heel persoonlijke manier van geloven. Die combinatie heeft me blijvend gevormd.

Na de middelbare school ging ik theologie studeren aan de Theologische Universiteit Kampen. Dat was een fijne plek, met bevlogen professoren, en ik heb erg genoten van de studie. Pas later, eenmaal aan het werk, ontdekte ik hoe theoretisch veel ervan was geweest: de praktijk bleek oneindig veel ingewikkelder en spannender dan ik ooit geleerd had.

Tijdens mijn studie ontmoette ik Dick in het Zwolse huis van bewaring. Hij liep daar stage, ik deed er vrijwilligerswerk. We trouwden in 1990 en gingen in 1991 samen naar Drenthe, waar Dick predikant werd in Drijber en Westerbork. Vanuit Drenthe rondde ik mijn studie af en werkte ik als een soort freelancer: catechese in vier gemeenten, pastoraal werk in twee gemeenten en regelmatig voorgaan in diensten op zondag.

In Drijber werden onze zoons Thijs en Daeny geboren.
In de zomer van 1997 verhuisden we naar Rijsoord (Ridderkerk), waar Dick en ik samen predikant werden in de Opstandingskerk. Daar werd ook onze dochter Lisa geboren.

In 2008 kwamen we in contact met Hellevoetsluis, een gemeente met verschillende kerkelijke profielen. Aan ons werd gevraagd om het profiel laagdrempelige diensten en aandacht voor minderen en jongeren mee vorm te geven. Dat hebben we ruim tien jaar met veel enthousiasme gedaan, naast de vertrouwde predikantstaken als pastoraat, vorming en toerusting, bestuur en organisatie.

Vanaf augustus 2012 was ik daarnaast betrokken bij de Protestantse Gemeente Brielle, eerst voor het pastoraat en vanaf mei 2013 als predikant. Het werken in twee verschillende gemeenten tegelijk was intensief, maar ook verrijkend. Overal ontmoette ik betrokken en actieve mensen, met wie het goed samenwerken was.

In Monster maakte ik opnieuw een belangrijke overstap: niet langer twee gemeenten, maar één; fulltime; en niet meer samen met Dick, maar zelfstandig. Inmiddels ben ik hier al een aantal jaren predikant en voel ik me steeds meer thuis in deze gemeente. De warme ontvangst in het begin, het samenwerken met veel betrokken gemeenteleden en het samen zoeken naar wat kerk‑zijn vandaag betekent, hebben dat gevoel verdiept.

Er werd me vooraf gezegd: “Westlanders zijn heel direct.” Dat klopt ook. Zelf ben ik dat niet altijd – waarschijnlijk mijn oostelijke achtergrond. Maar juist die directheid heb ik leren waarderen. Ze helpt om eerlijk te zijn, om dingen uit te spreken en om samen verder te komen.

Want samenwerken is wat ik het allerliefste doe. Met elkaar ontstaan meer ideeën, betere gesprekken en een levendiger geloof dan in je eentje. In Monster ervaar ik dat telkens weer, onder andere in en rond de Hoeksteen, als een plek waar ontmoeting en gesprek vanzelfsprekend zijn.

Hartelijke groet,